Dla taty · Aktualizacja: 5 sierpnia 2026

Wspólne przygotowanie do porodu — historia jednego planu we dwoje

Osobista historia o tym, dlaczego plan porodu nie powinien być dokumentem, który matka wypełnia sama, a ojciec podpisuje na końcu jak formalny świadek — i co się zmienia, gdy oboje rodzice przygotowują się razem.

Skąd bierze się ten strach

Zrobiliśmy to zdjęcie telefonem, o zachodzie słońca, bo akurat mieliśmy pół godziny bez niczego do zrobienia — rzadkość w ostatnich tygodniach ciąży. Anna oparła się o mnie, ja położyłem dłoń na jej dłoni, która leżała na jej brzuchu, i przez chwilę żadne z nas się nie odzywało. Nie planowaliśmy tej chwili. Nie było w niej nic do sprawdzenia, wypełnienia ani przygotowania. Był tylko spokój, którego przez większą część tej ciąży brakowało nam obojgu.

Bo prawda o oczekiwaniu na dziecko, której nikt nie mówi wprost, jest taka: większość czasu spędza się nie na czułości, tylko na logistyce strachu. Na czytaniu w środku nocy, czy dany objaw to coś groźnego. Na próbach zrozumienia dokumentów szpitalnych napisanych językiem, którego nie uczą w żadnej szkole. Na rozmowach, które zaczynają się od „a co, jeśli" i nie mają dobrego zakończenia. Zanim powstał PoródNaMiarę.pl, byliśmy dokładnie w tym miejscu — ja i Anna, oboje przerażeni tym samym pytaniem: czy na pewno będziemy gotowi.

Przygotowanie jako akt miłości, nie punkt na liście

Jest taka pokusa, żeby myśleć o planie porodu jak o formalności — kolejnym dokumencie do odhaczenia, obok torby do szpitala i fotelika samochodowego. Im dłużej nad tym pracowałem, tym mocniej czułem, że to coś zupełnie innego. Plan porodu, dobrze zrobiony, to jedyny moment w całej tej podróży, w którym dwoje rodziców siada naprzeciw siebie i mówi sobie na głos, czego się boją, czego chcą i na co się nie zgadzają — zanim znajdą się w sytuacji, w której będzie na to za późno, żeby o tym rozmawiać spokojnie.

To dlatego uparłem się, żeby ten dokument nie był czymś, co Anna wypełnia sama, a ja podpisuję na końcu jak formalny świadek. Siedzieliśmy nad nim razem, wieczorami, czasem się kłócąc o szczegóły — czy chcemy rutynowego nacięcia krocza, czy wolimy poczekać na decyzję położnej, co zrobić, jeśli poród nie pójdzie zgodnie z planem, kto ma prawo decydować, gdy któreś z nas nie będzie mogło mówić w swoim imieniu. Te rozmowy bolały czasem bardziej niż spodziewałem się, że mogą. Ale kiedy skończyliśmy, oboje spaliśmy spokojniej. Nie dlatego, że rozwiązaliśmy każdy możliwy scenariusz — to niemożliwe. Dlatego, że po raz pierwszy od miesięcy przestaliśmy nosić ten strach osobno.

Dlaczego to nie może być tylko narzędzie dla kobiet

Większość materiałów o porodzie, jakie znalazłem w pierwszych tygodniach szukania, była pisana tak, jakby ojciec nie istniał — albo istniał wyłącznie jako ktoś, kto trzyma torbę i dzwoni do rodziny z dobrą nowiną. Nigdzie nie było miejsca na to, że ja też się bałem. Że ja też chciałem wiedzieć, co się będzie działo krok po kroku, żebym w krytycznym momencie potrafił być użyteczny, a nie tylko obecny. Że chciałem znać różnicę między amniotomią a indukcją oksytocyną nie dlatego, że to ciekawostka, tylko dlatego, że chciałem umieć zapytać lekarza we właściwym momencie: „czy to jest naprawdę konieczne teraz, czy możemy poczekać".

Dlatego kreator, który zbudowałem, ma sekcję specjalnie dla ojców — nie jako dodatek, tylko jako pełnoprawną część dokumentu. Bo głowa rodziny, w moim rozumieniu tego słowa, to nie ktoś, kto podejmuje decyzje za drugą osobę. To ktoś, kto bierze na siebie odpowiedzialność za to, żeby oboje byli przygotowani na to, co nadchodzi — nawet jeśli oznacza to setki godzin czytania rozporządzeń ministerialnych po pracy, kiedy inni oglądają wieczorem telewizję.

Co z tego wynika w praktyce

Nie oczekuję, że każdy tata zechce poświęcić tyle wieczorów na zapoznanie się ze Standardem Organizacyjnym Opieki Okołoporodowej, co ja. Ale kilka rzeczy da się zrobić bez tego:

• Usiądźcie nad planem porodu razem, punkt po punkcie — nie po to, żeby ojciec „zaakceptował" gotowy dokument, tylko żeby był jego współautorem
• Zapiszcie osobne preferencje ojca — czy chce przeciąć pępowinę, jak chce być informowany w sytuacjach nagłych, czego oczekuje od personelu wobec siebie
• Poznajcie razem podstawowe pojęcia — różnicę między metodami łagodzenia bólu, sens poszczególnych rutynowych procedur — żeby w stresującym momencie móc zadać właściwe pytanie
• Rozmawiajcie o różnicach zdań w domu, nie na sali porodowej — a jeśli się nie zgadzacie, skonsultujcie sporny punkt z prowadzącą położną

Najczęstsze pytania

Artykuł ma charakter osobisty i edukacyjny, nie stanowi porady medycznej ani prawnej. Autor: Michał Czekaj, tata i twórca PoródNaMiarę.pl.